Construit en 1765 comme maison de location pour un domaine de la chambre ducale, le bâtiment a servi de résidence au frère cadet du duc Carl August à partir de 1776. De 1781 à 1806, elle fut la résidence d'été de la duchesse Anna Amalia. Après le pillage par les troupes françaises en 1806 et la mort d'Anna Amalia, elle se tut à Tiefurt. De 1813 à 1818, elle fut le siège de l'Institut économique, mais le grand-duc héréditaire Carl Friedrich la fit restaurer dans les années 1920. En 1907, à l'occasion du 100e anniversaire de la mort d'Anna Amalia, le Grand-Duc Wilhelm Ernst en a fait un musée. L'escalier, la salle à manger, le salon de musique et la salle de la cheminée reflètent le goût de l'époque vers 1800. Le palais de Tiefurt et son parc font partie du site du patrimoine mondial de l'UNESCO "Weimar classique", qui, en tant que témoignage unique de l'époque culturelle du classicisme de Weimar, reflète le rôle exceptionnel de Weimar en tant que centre intellectuel à la fin du 18e et au début du 19e siècle.
Tiefurt ist der ehemalige „Musenort“ der Weimarer Hofgesellschaft. 1765 als Pächterhaus für ein herzogliches Kammergut errichtet, diente das Gebäude ab 1776 als Wohnsitz des jüngeren Bruders von Herzog Carl August. Ab 1781 war das ländliche Anwesen Sommersitz der Herzogin Anna Amalia von Sachsen-Weimar und Eisenach. Zum geselligen künstlerischen und musischen Zeitvertreib fernab des höfischen Zeremoniells empfing sie hier zahlreiche Gäste, darunter vor allem Goethe, Herder, Wieland und Schiller. Anlässlich des 100. Todestages von Anna Amalia wurde das Schloss 1907 durch Großherzog Wilhelm Ernst zum Museum. Treppenhaus, Speisezimmer, Musikzimmer und Kaminzimmer spiegeln den Geschmack der Zeit um 1800 wider. Das Schloss Tiefurt mit seinem Park sind Teil des UNESCO Welterbes "Klassisches Weimar", das als einzigartiges Zeugnis der Kulturepoche Weimarer Klassik die herausragende Rolle Weimars als Geisteszentrum im späten 18. und frühen 19. Jahrhundert widerspiegelt.
Tiefurt was once the “place of the Muses” for Weimar’s court society. Originally built as a tenant’s house for a ducal estate in 1765, Duke Carl August’s younger brother took up residence here after 1776. Duchess Anna Amalia of Saxony-Weimar and Eisenach made the rural estate her summer residence in 1781. Far from the constraints of ceremonial life at court, she passed the time with art and music and received numerous guests, including Goethe, Herder, Wieland and Schiller. In 1907 Grand Duke Wilhelm Ernst converted the mansion into a museum in commemoration of the 100th anniversary of Anna Amalia’s death. The staircase, dining room, music room and fireplace room reflect the taste of the times around 1800. Tiefurt Mansion and its park are part of the UNESCO World Heritage Site “Classical Weimar” ensemble. As a unique example of Weimar Classicism, it reflects Weimar’s outstanding role as one of Europe’s intellectual centres in the late 18th and early 19th century.
Tiefurt to dawna „siedziba muz” weimarskiego dworu. Budynek, wzniesiony w 1765 roku jako dom dzierżawcy należący do księstwa, od 1776 roku służył jako rezydencja młodszego brata księcia Karola Augusta. Od 1781 roku ta wiejska posiadłość była letnią rezydencją księżnej Anny Amalii von Sachsen-Weimar und Eisenach. Aby spędzać czas w artystycznej i muzycznej atmosferze, z dala od dworskiej etykiety, przyjmowała tu licznych gości, w tym przede wszystkim Goethego, Herdera, Wielanda i Schillera. Z okazji 100. rocznicy śmierci Anny Amalii zamek został w 1907 roku przekształcony w muzeum przez wielkiego księcia Wilhelma Ernsta. Klatka schodowa, jadalnia, sala muzyczna i sala kominkowa odzwierciedlają gust panujący około 1800 roku. Pałac Tiefurt wraz z parkiem wchodzi w skład wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO „Klasycznego Weimaru”, który jako wyjątkowe świadectwo epoki kulturowej klasycyzmu weimarskiego odzwierciedla wybitną rolę Weimaru jako centrum intelektualnego pod koniec XVIII i na początku XIX wieku.